«για ένα καλογυαλισμένο φέρετρο»

Εμείς οι άνθρωποι. Ωραίοι, μοιραίοι, σημαντικοί. Αιώνια αλαζόνες. Αιώνια ματαιόδοξοι. Αιώνια αιώνιοι.
Ματαιότητα!
Και όχι μόνο • είναι που επιμένουμε μονίμως στο εγώ. Ποτέ στο εμείς. Εγώ τρώω, εσύ πεινάς. Εγώ σκαρφαλώνω και σε ρίχνω. Εγώ σε χτυπώ κι εσύ πονάς μα δεν παραπονιέσαι γιατί εγώ είμαι ο εκλεκτός και συ ένα τίποτα.
Εγώ μια μέρα θα κάνω σεξ, θα γίνω γονέας, θα απατήσω και το ταίρι μου που με πρήζει, θα σηκωθώ και θα πάω διακοπές στην Ίμπιζα. Και μια μέρα θα σαπίσω μόνος μου σε ένα καλογυαλισμένο φέρετρο.
Αυτούς που αγωνίστηκαν, τους έθαψαν, λέει, όλους μαζί σε έναν μεγάλο λάκκο.
Αυτοί δεν έχουν καλογυαλισμένα φέρετρα γιατί ήθελαν να πεθάνουν όπως έζησαν: ενωμένοι.
Το δικό μου φέρετρο είναι ακριβό και λουστραρισμένο.
Αλλά όλους θα μας φαν τα σκουλήκια.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s