«ΑΠΩΛΕΙΑ»

Σωματική. Ψυχική. Απώλεια.
Άνθρωποι προσπάθησαν να την αναπαραστήσουν. Ποιήματα γράφτηκαν γι’αυτήν. Τετράδια ξοδεύτηκαν. Ταινίες γυρίστηκαν.

Ο δημιουργός μόνος ατενίζει το δημιούργημά του. Τον κυριεύει η βεβαιότητα πως είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που έχει κατανοήσει τη μοναξιά. Αυτός ο εκλεκτός οφείλει να διδάξει στους άλλους πώς να βιώνουν την απώλεια.

Θα του πρότεινα, στο επόμενο εγχείρημά του, να ασχοληθεί με τη διδαχή παραγωγής ψεύτικων οργασμών. Ενδιαφέρον ζήτημα.
Πώς είναι όταν σου λείπει κάποιος;
Πώς είναι όταν σου ορίζουν τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να σου λείπει κάποιος;
Θα κλαις τρεις φορές τη μέρα. Μια το πρωί και δυο το
βράδυ. Θα πίνεις και θα αναπολείς όσα ζήσατε μαζί. Τα νεκροταφεία είναι γεμάτα μυστικά. Μπορεί την ώρα που θα κάθεσαι στον τάφο, να γνωρίσεις και τον έρωτα της ζωής σου. Ποιος ξέρει; Ο δημιουργός πάντοτε ήθελε να προβάλει μία ερωτική σκηνή με τους ερωτευμένους να κυλιούνται πάνω στο ψυχρό μάρμαρο του τάφου. Οι κριτικές των ψαγμένων δημοσιογράφων θα είναι σίγουρα θριαμβευτικές.
Η ζωή δεν είναι μυθιστορηματική αφήγηση, ξέρεις.
Συχνά, οι άνθρωποι προσπαθούμε να της δώσουμε μία ποιητική διάσταση. Έτσι, η αναπόφευκτη κατάληξη του θανάτου μοιάζει ελάχιστα πιο υποφερτή, για λίγο. Έπειτα, επιστρέφουμε στις αυταπάτες μας. Τις τρέφουμε, αυτές οργιάζουν, μας καταπίνουν και εμείς νιώθουμε μακάριοι μέσα στην μοναξιά μας.

Κάποια μέρα, θα σκάψουμε έναν τάφο πλάι στον δικό σου και θα χωθούμε μέσα.
Αλλά αυτή η μέρα δεν έφτασε ακόμη.
Κάποια μέρα, θα πούμε στους γύρω μας ό,τι αληθινά πιστεύουμε για εκείνους.
Αλλά η μικροψυχία μας περιορίζεται σε ένα διαρκή ανταγωνισμό.
Καλωσήρθατε στο διαγωνισμό «ποιος θα κατασπαράξει πρώτος το διπλανό του», υπό την ευγενική χορηγία κάποιου γραφείου κηδειών.
Οι νεκροθάφτες κάνουν χρυσές δουλειές εν καιρώ κρίσης.
Όλοι αυτοκτονούν.

Τρίβουν τα χέρια τους και μετράν τα χαρτονομίσματα.
Ο δημιουργός εκσφενδονίζει τους ήρωές του στην άβυσσο, από τον πιο ψηλό, τον πιο απότομο βράχο. Η μαζοχιστική ικανοποίηση να τους βλέπει να τσακίζονται, τον κρατά ξύπνιο τα βράδια. Ο μόνος ήχος στο μικρό διαμέρισμα είναι αυτός που κάνουν τα πλήκτρα του λάπτοπ καθώς πιέζονται από τα ευλύγιστα δάχτυλά του.
Κρίμα που όλα αυτά δεν αρκούν για να ορίσεις την απώλεια. Ή για να την ελέγξεις. Ή για να την βιώσεις. Ή για να πεις στον άλλον πώς πρέπει να τη βιώσει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s