ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟ ΛΕΝ ΚΑΙ «ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ»

Ένα αγόρι είναι ερωτευμένο με ένα κορίτσι. Ας πούμε ότι είναι συμφοιτητές. Κάθε μέρα, περνά ώρες χαζεύοντας το προφίλ της στο facebook. Από κοντά δεν τολμά να της μιλήσει. Ώσπου, ένα βράδυ, την πετυχαίνει κάπου έχοντας πιει δυο-τρία ποτηράκια παραπάνω. Την πλησιάζει, τη χαιρετά, αυτήν απορεί, της θυμίζει ότι είχαν γνωριστεί στα πανεπιστημιακά έδρανα τον προηγούμενο Σεπτέμβρη. Σε μια στιγμή, αρχίζει να της μιλά, όλα ξεχύνονται από μέσα του και της λέει:

 

Όλοι οι άνθρωποι λέμε πως είμαστε «καλά». Κι έπειτα περνάμε ώρες χαζεύοντας τις ιδανικές ζωές των γύρω μας – ένα είδος ηδονοβλεψίας κι ετούτο.

Συγγνώμη που κοίταξα τις φωτογραφίες σου ίσα με δέκα φορές σήμερα.

Ειλικρινώς συγγνώμη.

Είμαι ηδονοβλεψίας, το παραδέχομαι. Προσπαθώ να κλέψω λίγη απ’την ευτυχία σου, από κείνην που διαρκεί όσο το παγωμένο χαμόγελό στη φωτογραφία προφίλ σου.

Γιατί δε χαμογελάς πάντοτε έτσι; Αφού σου πηγαίνει να χαμογελάς!

Δεν σου το έχω πει αλλά θα μπορούσα να περάσω μήνες ολόκληρους χαζεύοντας μονάχα το χαμόγελό σου. Φυλακίζοντας το βλέμμα σου στο βλέμμα μου, αποθηκεύοντας στο μυαλό μου κάθε μικρή ρυτίδα που δημιουργείται στο πρόσωπό σου κάθε φορά που χαμογελάς. Προσπαθώντας να χαθώ στη λάμψη των ματιών σου, να χωρέσω στα λακκάκια που χεις στα μάγουλά σου… παραφέρομαι. Συγγνώμη. Συμβαίνει όταν έχεις διαβάσει πολλά για τους μεγάλους έρωτες, ξέρετε. Καταλήγεις γραφικός και αστείος. Χρησιμοποιείς αυτές τις στομφώδεις λυρικές φράσεις – λες και μπορεί ο έρωτας να χωρέσει μέσα σε εκατόν πενήντα στίχους που κάνουν τους ανθρώπους να κοκκινίζουν! Πιο εύκολο θα ήταν να πεις στον άλλον «σ’αγαπώ». Έτσι απλά. Μα είμαστε άνθρωποι κι επιμένουμε να δυσκολεύουμε κάθετι απλό και όμορφο. Δε μας αρκεί η ευτυχία που αντλούμε από ένα «σ’αγαπώ», χρειαζόμαστε και τις φαμφάρες που το συνοδεύουν!

Συγγνώμη, παρεκτράπηκα πάλι.

Πάντοτε μιλώ πολύ όταν αγχώνομαι.

Τι με ρωτάς;

Για τα απλά πράγματα;

Ω, μα φυσικά, όλα απλά είναι! Κι ο κόσμος θα ταν τόσο απλός και όμορφος αν ήμασταν όλοι ίσοι – σου ακούγονται ιδεαλιστικά αυτά που λέω; Σαφώς, γιατί μας δίδαξαν πως με το να κοπανάμε τον κώλο μας κάτω και να τσιμπάμε τον διπλανό μας, θεωρούμαστε «φωστήρες» και «φιλόδοξοι». Και βγάζουμε πολλά λεφτά και κάνουμε σεξ με τα καλύτερα προϊόντα της πορνοβιομηχανίας. Βεβαίως. Έτσι είναι.

Αλλά εγώ δεν θέλω αγορασμένο έρωτα. Ούτε αγορασμένη ελευθερία.

Εγώ θέλω να τρέχω λεύτερος στους δρόμους. Και να τρέχεις και συ πλάι μου.

Τι μου λες; Ότι ο καθένας μας πρέπει να τρέχει μόνος του; Ότι είμαστε άλογα κούρσας; Ότι πρέπει να στεφθεί ένας νικητής;

Αγάπη μου, πώς θ’άντεχα να είμαι εγώ μοναδικός νικητής αν δεν μπορούσα να μοιραστώ αυτό το συναίσθημα μαζί σου, με τον καλύτερό μου φίλο, με το γείτονα, με το μπακάλη; Πώς θα άντεχα μόνος μου τόση ευτυχία; Θα διέπραττα ύβριν και θα γινόμουν αλαζόνας, το δίχως άλλο.

Η ευτυχία δεν έχει κανένα νόημα αν δεν μπορείς να την αδράξεις μαζί με άλλους ανθρώπους.

Εκτός κι αν προτιμάς να κυκλοφορείς με χαρτοφύλακες σε όλα τα μεγάλα τραστ, μία μέρα να φαλιρίσεις και να πέσεις απ’τον εικοστό όροφο κάποιου ουρανοξύστη που στεγάζει πολυεθνικές, δυστυχισμένος και αφάνταστα μόνος. Τότε, στο εγγυώμαι, δεν θα υπάρχει κανένας να σε πιάσει την τελευταία στιγμή, γιατί κανένας δε θα νοιάζεται.

Εσύ αυτό θέλεις;…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s