ΑΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.

«Το σεξ είναι η απόδειξη ότι δύο άνθρωποι μπορούν, για μια στιγμή, ν’αγγίξουν την αιωνιότητα. Ανιδιοτελώς. Ολοκληρωτικά. Να δραπετεύσουν απ’τη σαπίλα της κοινωνίας για λίγο, για όσο διαρκεί ένας οργασμός»
 

Τα παραπάνω λόγια δεν είναι δικά μου. Ειπώθηκαν από κάποιο άλλο άτομο. Από έναν άνθρωπο, έναν οποιονδήποτε άνθρωπο που έμαθε να κοιτάζει πέρα απ’τις κοινωνικές συμβάσεις, πέρα απ’τα ταμπού, πέρα απ’όλη τη σαπίλα που μας περιτριγυρίζει και να βλέπει το σεξ όπως είναι: η ατέρμονη προσπάθεια των ανθρώπων να αγγίξουν την αιωνιότητα.

Είναι τέτοια η μανία των ανθρώπων να αγγίξουν την αιωνιότητα, να τους μνημονεύουν όταν πεθάνουν, να μη σβηστεί το όνομά τους απ’τα χείλη των ανθρώπων, να μη διώξει τη θύμηση της παρουσίας τους μακριά το κύμα που τους ωθεί να κάνουν τρελά πράγματα για να κερδίσουν την αιωνιότητα. Πράγματα παράλογα, ανούσια, χαζά. Κι όμως, μια θέση στο ποτέ και στο πάντα είναι τόσο εύκολα προσβάσιμη. Το μόνο που χρειάζεται είναι δύο άτομα, πάθος και καμία επιδίωξη για το αύριο.

Στο σεξ το αύριο δεν μετράει. Μετράει μονάχα ο άλλος κι εσύ, η στιγμή και τ’αγγίγματα, το κάθε δευτερόλεπτο μοιάζει πολύτιμο και ο χρόνος είναι λες και ορίζεται από μία άλλη διάσταση. Τα πάντα σταματάνε. Τα ρολόγια του κόσμου δείχνουν μεσάνυχτα, δεν ξέρουν τι άλλο να δείξουν, δεν υπάρχει συγκεκριμένη ώρα, τόπος ή χρόνος, δεν υπάρχουν «πρέπει» ή «μη», δεν υπάρχουν νουθεσίες, δεν υπάρχει κριτική, δεν υπάρχει υποκρισία. Τα πάντα παύουν αυτές τις στιγμές, τα πάντα μαυρίζουν και μένει μονάχα η στιγμή. Είναι αστείο – είναι απ’τις ελάχιστες στιγμές στη ζωή σου που όντως ζεις μονάχα το τώρα και δε νοιάζεσαι για το χθες ή για το αύριο, για όσα έφυγαν και για όσα θα ρθουν, ζεις τη στιγμή και σχεδόν δεν το συνειδητοποιείς ότι πέτυχες, μέσα σε μερικά λεπτά μαγείας, αυτό που όλοι οι ψυχολόγοι λένε ότι είναι το κλειδί για μία ευτυχισμένη ζωή.

Μας έχουν μάθει να πιστεύουμε ότι το πάντα είναι κάτι που μπορείς να το προσεγγίσεις μόνο μέσω της φιλοσοφίας. Κάτι παράξενο, υπερβατικό, ασύλληπτο. Κάτι που δεν υπάρχει. Και η αιωνιότητα είναι μονάχα το εξευγενισμένο όνομα που δώσαμε στο «ποτέ» και στο «πάντα», έτσι μας είπαν. Πρέπει να υπάρχουν όρια, μας είπαν. Όρια στη ζωή και στο θάνατο, όρια στην ελευθερία, όρια στη φαντασία, όρια στο όνειρο. Πώς μπορείς, όμως, να οριοθετήσεις το πάθος; Πώς μπορείς να θέσεις κανόνες στο παιχνίδι δύο κορμιών που το μόνο που θέλουν είναι να ενωθούν το ένα με το άλλο; Πώς μπορείς να τα πείσεις να περιοριστούν σε μια ζωή, σε μία κοινωνία, σε ένα γκρίζο αύριο, σε μία πεζή, βαρετή πραγματικότητα; Πώς μπορείς να εμποδίσεις δυο κορμιά ν’αγγίξουν την αιωνιότητα, να γίνουν ένα με το «ποτέ» και το «πάντα», να στροβιλιστούν στο «όλα» και στο «τίποτα» και να γευτούν, έστω για μια στιγμή, τη μαγεία του σύμπαντος που μας περιβάλλει;

Είναι απλό: δεν μπορείς. Γι’αυτό μην προσπαθήσεις καν. Δεν θα πετύχεις ποτέ, όσο κι αν πολεμάς, να αποτρέψεις τους ανθρώπους απ’το να ονειρεύονται πως αγγίζουν την αιωνιότητα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s