CARPE DIEM!

Από τη στιγμή που αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο που μας περιβάλλει ερχόμαστε σε επαφή με τον πρώτο και βασικό κανόνα του: ο θάνατος είναι κακός, αναπόφευκτος και τρομαχτικός. Γι’αυτό πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τη ζωή. Πώς μπορείς, όμως, να αγαπήσεις τη ζωή όταν τη φοβάσαι περισσότερο κι απ’το θάνατο;

Πολλές φορές, ειδικότερα στο παρελθόν, έπεσα θύμα της γνωστής ατάκας «Θα το κάνω αύριο». «Θα διαβάσω αύριο», «Θα πω ό,τι έχω να πω στα άτομα που με περιβάλλουν αύριο», «Θα λύσω μία παρεξήγηση αύριο», «Θα αρχίσω δίαιτα από αύριο», «Από αύριο θα γίνω καλύτερος άνθρωπος». Οι άνθρωποι έχουμε το κακό συνήθειο να αναβάλλουμε συνεχώς όσα θέλουμε πραγματικά να κάνουμε. Προτιμάμε να εφησυχάζουμε τους εαυτούς μας, να προσποιούμαστε ότι όλα είναι εντάξει και να μεταθέτουμε όλα όσα έχουμε να κάνουμε σε ένα αύριο που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ. Και οι μέρες περνάνε κι εμείς βρίσκουμε δικαιολογίες για να αποφύγουμε την πραγματικότητα, τα θέλω μας, το μέλλον μας. «Όχι, δεν μπορώ να διαβάσω σήμερα, πονάει το νύχι μου», «Όχι, δεν θα πω σήμερα στον τάδε ότι μου αρέσει, άμα φάω χυλόπιτα δε θα μπορώ να συγκεντρωθώ στην εξεταστική μου», «Όχι, δεν είναι σήμερα η κατάλληλη ημέρα. Περιμένω την κατάλληλη ημέρα». Τόσα χρόνια πιθανότατα έχουμε μάθει ότι αυτήν η κατάλληλη μέρα δεν έρχεται ποτέ. Το ένα μας ξινίζει, το άλλο μας βρωμάει και καταλήγουμε να αναπνέουμε χωρίς να ζούμε όπως θα θέλαμε και θα μπορούσαμε.

Τι είναι άραγε αυτό που μας εμποδίζει να αδράξουμε την ημέρα, όπως μας προτρέπει ο Οράτιος, να πάρουμε το τιμόνι της ζωής μας στα χέρια μας και να τολμήσουμε να κάνουμε πράξη όσα θελήσαμε ποτέ; Ίσως και να ναι ο φόβος. Ο φόβος είναι ο χειρότερος σύμμαχος που μπορείς να έχεις στο πλευρό σου. Πάντοτε σου δίνει ένα τρισεκατομμύριο λόγους για να μην κάνεις αυτό που επιθυμείς. Από τα worst-case scenarios ως τις ατέλειωτες θλιβερές πιθανότητες αποτυχίας που σου παρουσιάζονται όταν σκέφτεσαι κάτι που επιθυμείς, ο φόβος δε σε αφήνει να κάνεις το παραμικρό βήμα χωρίς να γίνεις πικρόχολος κι επικριτικός τόσο με τους γύρω σου όσο και με τον ίδιο σου τον εαυτό και δίχως να νιώσεις απογοήτευση για τη ζωή σου και βαρεμάρα για το αύριο. Ο φόβος σε ωθεί να βλέπεις ένα μέλλον βουβό, μαύρο, σκοτεινό, ένα μέλλον που το ορίζουν οι άλλοι και ποτέ εσύ. Ένα μέλλον που είσαι πολύ αδύναμος για να πλάσεις όπως το ονειρεύτηκες.

Πριν μερικές μέρες έτυχε να διαβάσω ένα άρθρο το οποίο αφορούσε σε μία νοσοκόμα που κατέγραφε τις τελευταίες επιθυμίες των ετοιμοθάνατων ασθενών που περιέθαλπε. Αυτό που ζητούσαν οι περισσότεροι ήταν μία ακόμη ευκαιρία. Μία ακόμη ευκαιρία να ζήσουν, να ξεκινήσουν απ’την αρχή, να κάνουν τα πράγματα που φοβόταν, να ζήσουν όπως είχαν τολμήσει μονάχα να ονειρευτούν, να παλέψουν για το μέλλον αυτού του τόπου σα να μην υπήρχε το αύριο. Να μην τους νοιάζει, στην τελική, αν θα ερχόταν αυτό το καταραμένο το αύριο! Ποιος ο λόγος να αδημονείς για ένα αύριο το οποίο δε θα ναι ούτε στο ελάχιστο διαφορετικό από το σήμερα; Ποιος ο λόγος να ανυπομονείς για κάτι που θα ναι το ίδιο βαρετό, το ίδιο σκοτεινό, το ίδιο γκρίζο καθώς εσύ ο ίδιος δεν έχεις τα κότσια να αγωνιστείς για έναν χρωματιστό κόσμο;

Κάτι τέτοιες στιγμές προσπαθώ να φανταστώ τον εαυτό μου ετοιμοθάνατο. Να ξέρω ότι η στιγμή που θα με σκεπάσει το απόλυτο σκοτάδι πλησιάζει, να ξέρω ότι δεν θα υπάρξει άλλη ζωή, άλλη ευκαιρία να κάνω όσα θέλω, άλλο αύριο, άλλο ξημέρωμα. Εκείνη τη στιγμή, το μόνο που θέλω να σκέφτομαι είναι ότι έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα. Ότι έζησα όπως ήθελα να ζήσω, ότι ξέφυγα απ’τη γκρίζα καθημερινότητα και έβαψα με φωτεινά χρώματα τις άχρωμες πολυκατοικίες και τη μαυριδερή ανία, ότι έφαγα τα μούτρα μου αλλά βρήκα το κουράγιο να ξανασηκωθώ, ότι έκανα όσα ήθελα και όσα περίμενα ότι δε θα τολμούσα ποτέ, ότι δεν υπήρξε ούτε μία ημέρα που να μη μου έδωσε κάτι έντονο για να θυμάμαι.  Ότι πέταξα το αύριο στα σκουπίδια και επικεντρώθηκα μονάχα στο σήμερα, στο εδώ και τώρα, γιατί, εν τέλει, αυτό ήταν που μετρούσε περισσότερο απ’όλα. Αυτό και τίποτα άλλο. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά μία τεράστια σειρά πιθανοτήτων που πλανάται κάπου στο αχανές σύμπαν.

 

Dum loquimur, fugerit invida aetas: carpe diem quam minimum credula postero.
Όσο μιλούμε, θα έχει φθονερός πετάξει κιόλα ο χρόνος. Δρέψε τη μέρα, δίνε, όσο μπορείς, πιο λίγη πίστη στο αύριο.
Οράτιος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s