‘SUCH THINGS HAPPEN ONLY IN MOVIES’? NOT ANYMORE!

Φαντάσου πως είσαι Erasmus στη Γαλλία και συνειδητοποιείς ότι αρχές Νοεμβρίου τα πανεπιστήμια θα είναι κλειστά για μια βδομάδα λόγω εορτασμού της Toussaint. Ενθουσιάζεσαι και αμέσως κάνεις σχέδια για ταξίδια! Μπορείς να πας στο Παρίσι, άμα κατορθώσεις και βρεις φθηνά εισιτήρια με το πολυαγαπημένο TGV! Ή όχι, όχι, μπορείς να επισκεφτείς την κολλητή σου που είναι Erasmus στις Βρυξέλλες που κάνει ζωή και κότα και να την πάρεις να πάτε στο Άμστερνταμ! Ή όχι, όχι, μπορείς να πας στο Λονδίνο, που είναι η αγαπημένη σου πόλη σε όλον τον πλανήτη κι ας σε υποδέχεται με βροχή κάθε φορά που την επισκέπτεσαι! Ή όχι, όχι, φυσικά και θα πας στη Γαλλική Ριβιέρα, να επισκεφτείς και το κρατίδιο του Μονακό! Και κάπου ανάμεσα σε όλες αυτές τις ιδέες σου έρχεται η πρόταση-κεραυνός από τους Ερασμίτες φίλους σου: «Ας νοικιάσουμε ένα αμάξι να κάνουμε το γύρο της Ισπανίας, τι λέτε;».

 

100_5549
Casa Batlló, ένα από τα ιδιαίτερα κτίρια του Gaudi στη Βαρκελώνη και, needless info, το κτίριο δίπλα στο οποίο βρισκόταν το hostel μας.

 

Σε κάθε άλλη περίπτωση αυτό θα έμοιαζε με σενάριο ταινίας του Hollywood αλλά έχεις την τύχη να βρίσκεσαι στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή: έχεις ένα φίλο που ήταν επαγγελματίας οδηγός παλιά, έχεις δύο φίλες μανιακές με την οργάνωση που θα ψάξουν τα πάντα, έχεις ένα φίλο party-animal με χιούμορ και έχεις κι εσένα, που διαθέτεις άριστη αίσθηση του προσανατολισμού και διαβάζεις πολύ εύκολα χάρτες. Οπότε, το team είναι έτοιμο. Έτοιμο και το νοικιασμένο αυτοκίνητο, έτοιμοι και οι χάρτες, έτοιμη και η διαδρομή που σκοπεύετε να ακολουθήσετε: Φιγκέρες, Βαρκελώνη, Βαλένσια, Μαδρίτη, Σαν Σεμπαστιάν και επιστροφή στο αγαπημένο Μπορντώ.

 

Μαδρίτη, προχωρώντας προς το Prado.
Μαδρίτη, προχωρώντας προς το Prado.

 

Αυτό το roadtrip ξεκίνησε με μία πολύ άσχημη έκπληξη: στα γαλλικά διόδια πληρώνεις τουλάχιστον 20€ τη φορά. Γιατί; Γιατί έτσι. Και επειδή τα ισπανικά δεν ήταν καλύτερα καταλήξαμε να χανόμαστε συνεχώς, προσπαθώντας να ακολουθήσουμε τον επαρχιακό δρόμο της Ισπανίας που δεν είχε διόδια. Πρέπει να είχαμε πλάκα – σε όποια νησίδα βλέπαμε πινακίδα που μας υποδείκνυε ότι ετοιμαζόμασταν να μπούμε στην αντίστοιχη «Εγνατία» της Ισπανίας, ουρλιάζαμε «Tolls» λες και είχαμε παραστεί σε κοσμοϊστορική καταστροφή, κάναμε αναστροφή και μη μας είδατε, μη μας συναντήσατε! Τα parking ήταν μία εντελώς διαφορετική αν και το ίδιο επίπονη ιστορία: θέλαμε να είναι στο κέντρο της κάθε πόλης που επισκεπτόμασταν, να είναι φθηνά και να μας συμφέρουν. Αλλά επειδή ποτέ δεν μπορείς να έχεις και την πίτα γεμάτη και το σκύλο χορτάτο, καταλήξαμε να παρκάρουμε σε ένα στενό στη Βαλένσια (βγάζοντας προσωρινή άδεια παρκαρίσματος από μηχάνημα, την οποία τσακίστηκα να ανανεώσω το επόμενο πρωί στις 10 για να γλιτώσουμε το πιθανό και επίφοβο πρόστιμο). Στη Μαδρίτη, πάλι, βρήκαμε ένα πιο οικονομικό parking στα περίχωρα και κάναμε ένα μεγααάλο ταξίδι με το μετρό για να φτάσουμε στο hostel μας, στην καρδιά της πόλης. Στο Σαν Σεμπαστιάν ήμασταν πιο τυχεροί: βρήκαμε αμέσως parking αλλά κάναμε δύο ώρες μέχρι να βρούμε ένα οικονομικό ξενοδοχείο.

 

100_5544
Με τα αποκτήματά μας από το cupcake place που λέγαμε στη Βαρκελώνη…

 

Είχαν και τα hostels τη γλύκα τους. Ένιωθες λες και πήγαινες κατασκήνωση ενώ, με μόνο 10€ τη βραδιά, βρισκόσουν δύο βήματα απ’τη Las Ramblas στη Βαρκελώνη και πέντε λεπτά με τα πόδια απ’το Porto del Sol στη Μαδρίτη. Βέβαια ούτε εκεί έλειψαν τα έκτροπα (ήταν ένας τύπος στη Μαδρίτη ο οποίος στεκόταν στην πόρτα του δωματίου όλο το βράδυ με ένα φακό και περίμενε να ρθει καμιά μεθυσμένη γκόμενα για να την ξελογιάσει) αλλά όλα αυτά, μετά την τρέλα εκείνων των ημερών, τα θυμάσαι και γελάς. Όπως και θυμάσαι το γεγονός ότι όταν εσύ και η Erasmus παρέα σου ετοιμαζόσασταν να βγείτε, όλοι οι υπόλοιποι στο δωμάτιο των 16 ατόμων ετοιμαζόταν να κάνουν νάνι και όνειρα γλυκά ή το γεγονός ότι εσύ και η Ελληνίδα συγκάτοικός σου νικήσατε τους Γερμανούς φίλους σας στο ποδοσφαιράκι (αν δεν ήξερε αυτή να παίζει, εγώ θα ‘μουν χαμένη από χέρι!). Ή το άλλο περιστατικό, που ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου στο Σαν Σεμπαστιάν αρνιόταν να σας δώσει ένα δωμάτιο πέντε ατόμων γιατί «Τα κορίτσια πρέπει να κοιμηθούν σε δωμάτιο μόνο για κορίτσια και τα αγόρια το ίδιο». Ή το τρέξιμο που ρίξατε στο πάρκο Guell στη Βαρκελώνη για να το δείτε όλο, καθώς έπρεπε να ξεκινήσετε για Βαλένσια άμεσα και να μη μείνετε behind schedule! Ή το Cuba Libre που σε ένα μπαράκι στη Βαρκελώνη το είχαν, για άγνωστους λόγους, μόνο 2€.

 

Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες, aka ακόμη χτίζεται η Sagrada Famillia...
Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες, aka ακόμη χτίζεται η Sagrada Famillia…

 

 

Άλλη μεγάλη ιστορία τα μπαράκια, τα κλαμπάκια και δε συμμαζεύεται. Η αλήθεια είναι πως μία μικρή απογοήτευση που δεν πήγα Erasmus στην Ισπανία την ένιωσα (αλλά μετά θυμήθηκα όλους εκείνους τους λόγους που αγαπούσα τη Γαλλία και ησύχασα). Οι Ισπανοί δεν τσιγκουνεύονται καθόλου τη διασκέδαση, ειδικά όταν είναι Σάββατο βράδυ και βρίσκεσαι στη «Θεσσαλονίκη της Ισπανίας», την πανέμορφη Βαρκελώνη. Πέρα απ’τα εξευτελιστικά φθηνά Cuba Libre, μάθαμε να πίνουμε σφηνάκια τεκίλα σαν αληθινοί Ισπανοί , δοκιμάσαμε tapas, φάγαμε και paella, αγαπήσαμε την αυθεντική ισπανική σαγκριά, αγοράσαμε μπύρα από έναν πλανόδιο που πουλούσε 1€ το κουτάκι, ανακαλύψαμε ένα παραμυθένιο cupcake place στη Βαρκελώνη και ήπιαμε και αληθινό καφέ (στη Γαλλία αληθινός καφές νιετ!). Και παίζαμε για ώρες εκείνο το παιχνίδι με τις μαντεψιές και λιώσαμε δύο CDs των Gorillaz, ένα των Doors, ένα του Johnny Cash και ένα rock n’ roll collection που μας έκανε μία φίλη μας DJ και γελάσαμε και τσακωθήκαμε και εκνευριστήκαμε και ηρεμήσαμε και τα ήπιαμε και γοητευτήκαμε απ’τους Ισπανούς και δε θα ξεχάσουμε ποτέ τι σημαίνει tolls και, πηγαίνοντας για πρώτη φορά στη ζωή μας στην Ισπανία με πυξίδα την ελπίδα (εντάξει, είχαμε και λίγη βοήθεια απ’τους χάρτες) χαθήκαμε και μια-δυο φορές!

 

Και λίγη ομορφιά απ'τα στενά της Βαλένσια...
Και λίγη ομορφιά απ’τη βροχερή Βαλένσια…

 

Λένε πως μερικά πράγματα μόνο μία φορά τα κάνεις στη ζωή σου. Παίζει και ρόλο το timing, η τρέλα, το γεγονός ότι είσαι Erasmus, η παρέα, οι συγκυρίες. Αυτό το roadtrip ήταν ένα απ’αυτά τα πράγματα, αυτό που λέμε ‘εμπειρία ζωής’. Κάτι που δεν πρόκειται να ξαναζήσω και κάτι που αισθάνομαι τόσο τυχερή που έζησα.

Το αστείο του όλου θέματος είναι ότι λίγες βδομάδες πριν φύγω για Erasmus είχα επισκεφτεί έναν δερματολόγο. Εκείνος, μιας και ήταν παλιός συνάδελφος της μαμάς μου, της είπε συνωμοτικά: «Και η δική μου κόρη Erasmus στο Μπορντώ είχε πάει και είχε νοικιάσει ένα αμάξι με τις φίλες της και γύρισαν όλη την Ισπανία! Και μου το είπε αφού γύρισε! Κόντεψα να τρελαθώ!». Καθώς βγαίναμε απ’το νοσοκομείο, η μητέρα μου με έβαλε να υποσχεθώ ότι δε θα πήγαινα roadtrip στην Ισπανία. Εγώ της απάντησα ότι αυτά συμβαίνουν μόνο σε παραγωγές του Hollywood και σε πολύ τυχερούς ανθρώπους. Πού να ‘ξερα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s