ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ, ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ, ΤΑΞΙΔΙΑ.

Όταν είσαι μικρός σε διδάσκουν ότι ο προορισμός είναι αυτό που καθορίζει τη ζωή σου. Δρομολόγια άχαρα, στριμωγμένος μέσα σε μικρά βαγόνια ξέχειλα ανθρώπινη μυρωδιά, σαστισμένος σε μια ουρά σε κάποιο μακρινό αεροδρόμιο, μόνος στο πρωινό λεωφορείο που αναχωρεί από την επαρχιακή πόλη τα ξημερώματα. Τα φώτα του μεγάλο δρόμου περνάνε βιαστικά από δίπλα σου, σαν εικόνες μιας παλιάς ταινίας που χρειάζεται να συναρμολογήσεις. Και τα φώτα σε διαπερνάνε και εσύ χάνεσαι και βρίσκεσαι να τα μετράς. Ένα… δύο… τρία… ορισμένες φορές σε παίρνει και ο ύπνος και τα φώτα γίνονται χιλιάδες ή σβήνουν για αρκετή ώρα. Μακάρι να σε πάρει ο ύπνος. Τουλάχιστον όταν κοιμάσαι δεν κάνεις συνειδητές σκέψεις. Μα ποιος σου είπε ότι οι υποσυνείδητες είναι καλύτερες;

Αλλάζω δρομολόγια, μπαίνω σε παλιά τρένα, τρέχω να προλάβω κάποιο λεωφορείο ή κολυμπάω πλάι στο χτεσινό καράβι. Να πετάξω δεν μπορώ για να κυνηγήσω τα αεροπλάνα, μακάρι να μπορούσα. Πονάει η συνείδησή μου, πονάει το πριν και το μετά, το τώρα είναι μια άβουλη ρευστή μάζα που με μεταφέρει πότε εδώ, πότε εκεί, δεν έχει σημασία. Αρκεί να προλαβαίνω τα δρομολόγια. Ανυπόμονη, δίχως να διστάζω ούτε λεπτό, δίχως να κοιτάζω πίσω. Απαγορεύεται να κοιτάζεις πίσω, έτσι μου είπαν. Είναι επίπονο, καμιά φορά σε κάνει να δακρύζεις, κιόλας. Πού χρόνος και καιρός και όρεξη για δάκρυα τέτοιες εποχές; Τέλειωσαν και τα λεφτά για τα τσιγάρα. Όσο για τη συντροφιά, αυτή δεν υπήρξε ποτέ. Τουλάχιστον δε μπορεί να σου λείπει κάτι που δεν είχες ποτέ σου, μπορεί;

Μόνη περιφέρομαι στα αεροδρόμια του κόσμου. Δεν υπάρχει σκοπός. Με δίδαξαν ότι ο προορισμός είναι ό,τι πιο σημαντικό θα ’χω ποτέ στη ζωή μου μα, ξέρεις, έχω ξεχάσει πού θέλω να πάω, που επιθυμούσα να βρεθώ εξαρχής. Ζυμώθηκα μέσα στη ζωή και άλλαξα μυαλά. Διαφορετικές αποφάσεις. Παράξενες περίοδοι. Μοναξιά. Υποτονικότητα. Τρέλα. Μανία. Η αρχή που δεν είχες ποτέ σου και το αναπόφευκτο τέλος. Κι οι γάτες πλάι σου νιαουρίζουν. Οι γάτες όλου του κόσμου νιαουρίζουν. Για αυτό και είναι πάντοτε με σύντροφο. Για αυτό και εσύ είσαι πάντα μόνη. Επειδή δεν έμαθες ποτέ σου να νιαουρίζεις! Δε νομίζω να θες να μάθεις τώρα! Δεν μπορείς να διδάξεις νέα κόλπα σε ένα γέρικο σκυλί, λένε οι Άγγλοι. Δεν έχεις γεράσει πολύ μα αρκετά ώστε να ξέρεις ότι το νιαούρισμα οδηγεί μονάχα σε μία βέβαιη αυταπάτη. Όμορφη αυταπάτη… μα αυταπάτη. Πλάνη. Κάτι ψεύτικο. Μη ουσιώδες. Κάτι κενό. Ένα παιχνίδι εξουσίας για κορμιά. Αυτό είναι όλο. Τόσος ντόρος για το τίποτα.

Περιμένεις στις αφίξεις. Χάνεσαι. Σου τελειώνουν τα λεφτά. Η συμπόνια δεν υπήρχε εξ’αρχής.

Προχωράς και χορεύεις.

Ο προορισμός έχει χαθεί, δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ. Ήταν μία αυταπάτη κι αυτός, μία υπόσχεση κάλπικη, άυλη, διάφανη. Δε σου προσέφερε τίποτα. Δεν έχει σημασία πια.

Εξακολουθείς να χορεύεις.

Και τα φώτα του κόσμου ανάβουν, καθώς θέλουν να σε ξημερώσουν στην ατέλειωτή σου νύχτα.

 

* Το παρόν κείμενο γράφτηκε το Νοέμβριο του 2012 στο Bordeaux της Γαλλίας και είναι προϊόν μυθοπλασίας και μερικών ποτηριών cabernet sauvignon. 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s