ΕΣΥ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ;

Είναι κι αυτές οι φορές που κάθεσαι να γράψεις και δε βγαίνει τίποτα. Κάθεσαι και κοιτάζεις τη λευκή σελίδα ενός τετραδίου, τη λευκή οθόνη ενός Word, το λευκό παραθυράκι ενός blog. Κρύβεις τόσα πράγματα μέσα σου, θέλεις να μοιραστείς τόσα πολλά, να γράψεις σελίδες ολόκληρες μονάχα για να τις κάψεις σε μία κρίση απαισιόδοξης αυτογνωσίας που δεν ξέρεις από πού ν’αρχίσεις. Ή μάλλον όχι. Ξέρεις ακριβώς από πού ν’αρχίσεις. Αλλά δεν ξέρεις πού θέλεις να καταλήξεις.

Όταν είμαστε παιδιά όλα μοιάζουν εύκολα. Γνωρίζουμε ακριβώς πού θέλουμε να καταλήξουμε, με εκείνη τη ρομαντική αφέλεια. «Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω εξερευνητής!», «Εγώ θα γίνω ηθοποιός!», «Εγώ πιλότος!». Πόσοι από εμάς έχουμε προφέρει αυτές τις φράσεις στους μικρούς μας φίλους, νιώθοντας το στήθος μας να φουσκώνει από περηφάνια; Νιώθοντας ότι η ζωή είναι ένα μεγάλο πανηγύρι, ένα απέραντο λούνα παρκ, στο οποίο θα περιδιαβαίνουμε χαμογελαστοί, μεγάλοι, άτρωτοι; Πόσες φορές σκεφτήκαμε ότι όταν είσαι «μεγάλος» λύνεις ως δια μαγείας όλα σου τα προβλήματα; Πόσες φορές ευχηθήκαμε να μεγαλώσουμε; Και πόσες φορές παρατήσαμε το παιχνίδι για να προσποιηθούμε τους δασκάλους, τους γιατρούς, τους δικηγόρους, τους ηθοποιούς μπροστά σε γονείς και λοιπούς συγγενείς που φώναζαν συγκινημένοι «Αυτό το παιδί έχει άστρο, αυτό το παιδί είναι πανέξυπνο, θα καταφέρει τα πάντα στη ζωή του!»; Πόσες φορές;

Μετά γινόμαστε έφηβοι. Πλέον αμφισβητούμε τα λόγια των «μεγάλων» και οι «μεγάλοι» αμφισβητούν εμάς. «Γιατί δε διαβάζεις; Δε θα περάσεις πουθενά και θα καταλήξεις αποτυχημένος!» ηχεί καθημερινά στα αυτιά μας το γνωστό ποιηματάκι των γονιών. Οι συζητήσεις με συγγενείς και καθηγητές δίνουν και παίρνουν. Τι πρόβλημα έχει το παιδί τους; Όταν ήταν μικρό έμοιαζε ότι θα αλλάξει τον κόσμο και τώρα το μόνο που κάνει είναι να ασχολείται με παρέες, ερωτικά σκιρτήματα και να ψάχνεται – απαράδεκτο! Οι γονείς Ν.Δ., το βλαστάρι αριστερό – απαράδεκτο! Κι εσύ βρίσκεσαι στη μέση όλων αυτών των απαράδεκτων μαζί και νιώθεις πιο χαμένος από ποτέ. Μεγαλώνεις αλλά τα προβλήματά σου δε λύνονται δια μαγείας. Ούτε ο δρόμος απλώνεται μπροστά σου σπαρμένος με ροδοπέταλα. Αντιμετωπίζεις τις πρώτες σου απορρίψεις: οι άλλοι σε απορρίπτουν κι εσύ απορρίπτεις τους άλλους. Δεν ξέρεις ποιο από τα δύο πονάει περισσότερο, τελικά. Και δεν είσαι σίγουρος ότι θέλεις να μάθεις.

Έπειτα, γινόμαστε ενήλικες. Μα εσύ νιώθεις πιο μικρός από ποτέ. Τα προβλήματά σου πενταπλασιάστηκαν, μα όχι και η απαραίτητη κρίση για να τα λύσεις. Φοβάσαι για το δρόμο που επέλεξες. Μικρός έλεγες ότι ήθελες να γίνεις εξερευνητής. Μακάρι να μπορούσες τώρα να τα τινάξεις όλα στον αέρα και να φωνάξεις «Εγώ θα γίνω εξερευνητής! Δε με νοιάζει τίποτε άλλο! Δε με νοιάζει που είναι σάπια η κοινωνία σας, που είστε σάπιοι εσείς και όλο το σύστημα! Δε με νοιάζει καθόλου«. Αλλά ξέρεις καλά ότι δεν μπορείς να το κάνεις. Σου έφυγε εκείνη η ρομαντική αφέλεια των παιδικών σου χρόνων. Συνειδητοποιείς ότι κομμάτι αυτής της κοινωνίας που τρέφει αυτό το σάπιο σύστημα είσαι κι εσύ. Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Ότι δεν κάνεις τίποτα απολύτως για να το αλλάξεις αυτό. Είσαι τόσο απορροφημένος από τον εαυτό σου, από τους φόβους σου, από τις φιλοδοξίες σου και από το να φανείς «σωστός» και «άξιος» στα μάτια των γύρω σου που δεν βλέπεις πέρα απ’τη μύτη σου. Δεν ανοίγεις τα μάτια σου για να αντικρίσεις τα πραγματικά προβλήματα. Βαθιά μέσα σου οι τύψεις σε τρώνε. «Δεν έπρεπε να το κάνω αυτό», σκέφτεσαι, «αυτό θρέφει το σύστημα που θέλω να καταπολεμήσω». Όμως, τι είναι ένα σάπιο σύστημα μπροστά στις προσωπικές σου φιλοδοξίες;

Και να ‘σαι τώρα μεσήλικας. Σε μία δουλειά που σιχαίνεσαι, μέλος μίας οικογένειας που τη νιώθεις ξένη, με φίλους στους οποίους το μοναδικό που μπορείς να πεις είναι «Ωραίο το κρασί που μου έφερες, ποιας χρονιάς είπαμε ότι είναι;». Κάποτε ήθελες να γίνεις εξερευνητής. Κάποτε ήθελες να αλλάξεις τον κόσμο. Κάποτε ήθελες να πολεμήσεις αυτό το σάπιο σύστημα και, τελικά, έκπληξη-έκπληξη, κατέληξες να γίνεις ένα αναπόσπαστο κομμάτι του. Προσπαθείς να αναλογιστείς τι θα έκανες διαφορετικά αν γεννιόσουν ξανά και λες «Δε θα άκουγα κανέναν. Θα με πολεμούσαν μα δεν θα τους έδινα σημασία. Θα είχα το όραμά μου, αυτό το όνειρο ενός καλύτερου κόσμου. Αυτόν τον κόσμο θα προσπαθούσα να οικοδομήσω. Δε θα συμβιβαζόμουν ούτε με τα ‘θέλω’ των άλλων ούτε με τα ‘πρέπει’ της κοινωνίας. Δε θα καταπίεζα τον εαυτό μου, τα όνειρά μου ή τις απόψεις μου για να γίνω αρεστός σε ένα μάτσο ανθρώπους που ούτε που συμπάθησα ποτέ. Θα συνέχιζα να ονειρεύομαι, να αγωνίζομαι. Θα άφηνα τις προσωπικές φιλοδοξίες κατά μέρος, όπως και την αδιαλλαξία μου. Θα έκανα παρέα με ανθρώπους που έβλεπα έξω και γύριζα το κεφάλι μου απ’την άλλη. Ίσως να είχαν κάτι πολύτιμο να μου διδάξουν, ίσως να είχα κάτι πολύτιμο να τους διδάξω. Θα ζούσα κόντρα στο ρεύμα, κόντρα σ’αυτό που μου επέβαλαν κάποιοι άλλοι, κόντρα στις τυποποιημένες σχέσεις που ενώνουν τους ανθρώπους του σήμερα. Θα ήμουν ελεύθερος«. Εδώ έρχομαι εγώ και σε ρωτάω «Γιατί δεν τα κάνεις τώρα όλα αυτά;». Με κοιτάζεις λυπημένα. «Τώρα;» απαντάς γελώντας με πικρία. «Τώρα είναι αργά».

Στο Μπρίστολ έτυχε να γνωρίσω έναν άνθρωπο ο οποίος εργαζόταν για μία αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα η οποία οργάνωνε δραστηριότητες καθημερινά για παιδιά και ενήλικες. Ως τα πενήντα του ήταν ένας στυγνός μεσίτης. Έπαιρνε κάθε μέρα το μετρό για να πάει στη δουλειά του στο κέντρο του Λονδίνου, κρατούσε έναν ακριβό δερμάτινο χαρτοφύλακα και φορούσε ακριβά κοστούμια. Στα πενήντα του παράτησε τη δουλειά του κι ας έβγαζε καλά λεφτά. Αποφάσισε να αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων γύρω του – και μαζί με αυτές να μεταμορφώσει και τη δική του ζωή. «Δεν πειράζει που άργησα να το νιώσω. Σημασία έχει που το ένιωσα. Και που μπορώ και χαμογελάω», είπε και μου χαμογέλασε. Και χαμογέλασα και εγώ.

Ποτέ δεν είναι αργά για κανέναν. Όσο ζεις, όσο αναπνέεις, όσο μπορείς να κοιτάξεις αυτόν τον κόσμο γύρω σου και να πεις τι δε σου αρέσει σ’αυτόν, τόσο μπορείς να τον αλλάξεις. Και η ρομαντική αισιοδοξία ενός μικρού παιδιού πάντοτε βοηθάει σε τέτοιες αλλαγές, ξέρεις…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s