ΠΕΡΙ ΛΕΞΕΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΩΝ.

Τελικά ποιος είναι ο αληθινός κακός; Ο νόμιμος μετανάστης, ο παράνομος ή ο Νεοέλληνας που τους καταδικάζει και τους δύο; Ίσως να μην είναι και κανείς από τους τρεις, ίσως ο αληθινός δαίμονας να είναι η διχόνοια που επικρατεί στις μέρες μας. Όλοι θέλουμε να έχουμε πάντα δίκιο αλλά ίσως αυτός ακριβώς να είναι ο λόγος για τον οποίο έχουμε σχεδόν πάντα άδικο.

Οι δηλώσεις της ποιήτριας Κικής Δημουλά σχετικά με το «μεταναστευτικό πρόβλημα» στην Κυψέλη πυροδότησαν μία σειρά από ατέλειωτα status και tweets και, φυσικά, άπειρες λογομαχίες, όπως ήταν αναμενόμενο. Ήταν ρατσιστικό το σχόλιό της; Δεν ήταν; Ποιοι είμαστε εμείς που τολμάμε να καταδικάζουμε την Κική Δημουλά επειδή τόλμησε να εκφράσει την άποψή της; Είμαστε εμείς που εκφράζουμε τη δική μας άποψη, την οποία καταδικάζετε εσείς, κάποιοι άλλοι καταδικάζουν εσάς και πάει λέγοντας. Δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος αυτή η αλυσίδα των ανθρώπων που καταδικάζουν ο ένας τον άλλον επειδή είναι αρκετά εγωιστές και στενόμυαλοι ώστε να δεχθούν ότι υπάρχουν χιλιάδες οπτικές γωνίες από τις οποίες μπορείς να εξετάσεις ένα ζήτημα.

Η δική μου οπτική γωνία είναι ότι το σχόλιο της Κικής Δημουλά ήταν όντως ρατσιστικό. Εξέφραζε μία ξενοφοβία την οποία, δυστυχώς, ασπάζονται πολλοί στις μέρες μας. Η ποιήτρια δεν μπήκε καν στον κόπο να εξηγήσει αν οι «ξένοι» στους οποίους συνεχώς αναφερόταν ήταν οι νόμιμοι ή οι παράνομοι μετανάστες. Επίσης, δεν ανέφερε ότι εγκλήματα διαπράττονται από ανθρώπους, ανεξαρτήτως καταγωγής (ίσως, αν το έλεγε, να μην ήταν τόσο μεγάλη η διαδικτυακή κατακραυγή) και δε σκέφτηκε ότι δεν μπορεί να βασιστεί σε ένα μεμονωμένο περιστατικό για να καταδικάσει τους μετανάστες μίας ολόκληρης περιοχής. Και, φυσικά, με κάποιον τρόπο, κατάφερε να παραλείψει ότι οι νόμιμοι μετανάστες είναι κάθε άλλο παρά «ξένοι» είναι, σε περίπτωση που αναφερόταν σε αυτούς. Και προτίμησε να ξεχάσει ότι και οι λαθρομετανάστες είναι άνθρωποι που ήρθαν στην Ελλάδα με όνειρα μόνο και μόνο για να ζήσουν στα πλαίσια της εξαθλίωσης.

Δεν είναι ψέμα ότι οι λαθρομετανάστες είναι περισσότεροι από αυτούς που η χώρα μπορεί να θρέψει τη δεδομένη χρονική στιγμή. Όμως, η αδιαφορία ή ο φόβος δεν είναι λύση. Ούτε οι εξαγγελίες σαν αυτές της κυρίας Δημουλά είναι λύση. Πού καταλήξαμε με τις δηλώσεις της; Να τσακωνόμαστε στο Facebook και στο Twitter. Ώριμο. Μόνο που με τους διαδικτυακούς τσακωμούς δεν αλλάζει τίποτε απολύτως. Ο αληθινός κόσμος, η αληθινή ζωή, η αληθινή εξαθλίωση είναι εκεί έξω και εμείς αντί να τρέξουμε να βοηθήσουμε με όποιον τρόπο μπορούμε το παίζουμε υπεράνω και διανοούμενοι! Και βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το μικρό μας δαχτυλάκι. Τα άρθρα, τα υπέροχα λυρικά λόγια ή η ενασχόληση με το τι είπε ο ένας και πώς απάντησε ο άλλος δε θα δώσουν ένα πιάτο φαγητό σ’αυτόν που πεινάει, ούτε θα γιατρέψουν εκείνον που πονάει, ούτε θα απαλύνουν το φόβο αυτού που κλαίει. Αυτά όλα θα τα κάνουν οι πράξεις, τίποτε άλλο. Μονάχα οι πράξεις. Και οι πράξεις δεν είναι ανάγκη να εκθειάζονται. Αν είναι να κάνεις κάτι καλό, κάντο χωρίς να νιώσεις την ανάγκη να το τρίψεις στη μούρη των γύρω σου, για να δείξεις ότι εσύ είσαι αυτός που ενδιαφέρεται κι εκείνοι είναι οι αιώνια αδιάφορoι. Κάντο με την καρδιά σου και για όποιον είναι να αποτελέσεις παράδειγμα θα αποτελέσεις. Έτσι γεννιούνται οι άνθρωποι κι έτσι επέρχονται οι αλλαγές. Μονάχα έτσι.

Όσο για εκείνους που βρήκαν πάτημα στις δηλώσεις της κυρίας Δημουλά για να κατακρίνουν το έργο της θεωρώ τη στάση τους τουλάχιστον γελοία. Αν ήταν να κρίνουμε έναν δημιουργό απ’τα βιογραφικά του στοιχεία, ζήτω που καήκαμε! Οι δημιουργοί πρέπει να κρίνονται από το έργο τους και μόνο ως δημιουργοί. Ως άνθρωποι θα κριθούν από άλλα, συμφωνώ. Αλλά ας μάθουμε να διαχωρίζουμε την έννοια του «δημιουργού» από εκείνη του «ανθρώπου». Μεταφράζοντας ελεύθερα απ’τη γαλλική τα λόγια του Julien Gracq σχετικά με το πόσο άσχετα είναι τα βιογραφικά στοιχεία ενός δημιουργού με το περιεχόμενο του έργου του:

Ένα βιβλίο που με συνεπαίρνει είναι σαν μία γυναίκα που με κάνει να παραδίνομαι στη γοητεία της – στο διάολο οι πρώην της, το μέρος που γεννήθηκε, ο περίγυρός της, οι σχέσεις της, η μόρφωσή της, οι παιδικοί της φίλοι! Αυτό είναι που ζητώ μονάχα από τη δική σας συντηρητική κριτική, αυτή είναι η απόχρωση της φωνής της δικαιοσύνης που θα με έκανε να αισθανθώ ότι κι εσείς είστε ερωτευμένοι, ερωτευμένοι με τον ίδιο τρόπο που ερωτεύομαι κι εγώ!

Και έτσι επιλέγω να κλείσω αυτό το άρθρο με τα υπέροχα λόγια του Julien Gracq και με την πεποίθηση ότι αυτό που θα κρατήσετε απ’αυτό δε θα είναι οι φωνές, οι ιαχές και οι διαμαρτυρίες που πιθανότατα θα ακολουθήσουν αλλά η σκέψη ότι τη λογοτεχνία μονάχα την αισθάνεσαι – και ότι χρειάζονται πράξεις απ’όλους μας για να γίνει καλύτερος αυτός ο κόσμος. Acta, non verba!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s