Papadopoulos & Sons.

Για εμένα το Πάσχα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την οικογένεια. Κάθε χρόνο, στο γιορτινό τραπέζι, ενώ περιτριγυρίζομαι από οικεία πρόσωπα, πολιτικές συζητήσεις, χωρατά και αστείες ιστορίες δεν μπορώ παρά να φέρω στο μυαλό μου ότι αυτός είναι ο ιερός χαρακτήρας των ημερών: η ευκαιρία που έχεις να καθίσεις με την οικογένειά σου γύρω από ένα τραπέζι και να συζητήσεις τα πάντα και το τίποτα. Τέτοιες στιγμές αναλογίζομαι πόσο μεγάλο ρόλο παίζει η οικογένεια στη ζωή κάθε ανθρώπου. Και φέτος υπήρχε μία συγκεκριμένη ταινία που ήρθε να μου το θυμίσει αυτό και με το παραπάνω.

Ο τίτλος της ταινίας είναι Papadopoulos & Sons και πρόκειται για μία βρετανική κοινωνική ταινία η οποία έχει την υπογραφή του ελληνοκυπριακής καταγωγής Βρετανού σκηνοθέτη Μάρκου Μάρκου (Marcus Markou). Η ταινία περιστρέφεται γύρω από έναν πάμπλουτο επιχειρηματία ελληνικής καταγωγής, ο οποίος χάνει τα πάντα μέσα σε μία βραδιά, τον έξω-καρδιά αδερφό του, μία λογίστρια η οποία είναι πολύ ιδεαλίστρια για το επάγγελμά της και πολλούς ανθρώπους οι οποίοι ανακαλύπτουν τους εαυτούς τους. Μέσα από ένα μικρό μαγαζί με fish n’ chips, μέσα από πολλά «Συγγνώμη» και από περισσότερες μετοχές, μέσα από παλιές ιστορίες και από φωνές του παρελθόντος οι ήρωες καταφέρνουν να βρει ο καθένας το δρόμο του – έστω και με κάποια καθυστέρηση.

Papadopoulos&sons

Το τέλος της ταινίας πετυχαίνει να συγκινήσει τον θεατή αλλά και να τον βάλει σε σκέψεις. Τι είναι η ευτυχία; Πώς ορίζεις την επιτυχία; Για να είσαι επιτυχημένος πρέπει να φοράς ένα κοστούμι Armani και να προκαλείς δέος (και πιθανότατα φόβο) στους γύρω σου; Για να είσαι επιτυχημένος πρέπει να συνεργάζεσαι με τους κορυφαίους, να κλείνεις σημαντικές συμφωνίες, να κουβαλάς ένα χαρτοφύλακα και να ζεις σε μία μεγάλη βίλα στα προάστια κάποιας μητρόπολης; Αρκούν αυτά για να είσαι επιτυχημένος; Ακόμη πιο σημαντικό, αρκούν αυτά για να είσαι ευτυχισμένος;

Ο Stephen Dillane, ο Γιώργος Χωραφάς και όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί της ταινίας μας δίνουν τη δική τους απάντηση σ’αυτά τα καίρια ερωτήματα: όχι, δεν αρκούν αυτά για να είσαι ευτυχισμένος. Η ευτυχία δε χτίζεται πάνω σε χαρτονομίσματα, ούτε πάνω σε ακριβά ρούχα, ούτε πάνω σε αξιοζήλευτες καριέρες. Η επιτυχία μπορεί να βρίσκεται σε ένα μικρό μαγαζάκι που πουλάει fish n’ chips και το οποίο πιθανότατα δε θα προσέξετε ποτέ σας γιατί όταν επισκέπτεστε το Λονδίνο προτιμάτε να δείτε το Big Ben και να γευματίσετε κάπου κοντά στο Picadilly Circus (με το δίκιο σας, εδώ που τα λέμε, όταν επισκέπτεσαι μία πόλη για διακοπές δεν μπορείς να τη γευτείς όπως θα ήθελες, ο χρόνος σου είναι περιορισμένος). Η επιτυχία μπορεί να βρίσκεται σε ένα ραντεβού, σε ένα φιλί, σε μία χειραψία, σε ένα χαμόγελο. Στο να κάνεις τους ανθρώπους που αγαπάς να χαμογελάνε.

Η τελευταία σκηνή βρίσκει τον πρωταγωνιστή να κάθεται σε ένα παγκάκι, σε κάποιο πάρκο του Λονδίνου. Έχει χάσει τα πάντα, το κύρος του, τη θέση του, τα λεφτά του και δε φοράει πλέον κοστούμια Armani, ούτε κρατάει στο χέρι ακριβό χαρτοφύλακα. Είναι αχτένιστος και πιθανότατα μυρίζει ψαρίλα. Αλλά χαμογελάει. Χαμογελάει όπως δεν είχε χαμογελάσει ποτέ όταν ζούσε σε μία βίλα αξίας εκατομμυρίων. Χαμογελάει όπως χαμογελούν οι αληθινοί άνθρωποι που καθημερινά παλεύουν να νικήσουν τους προσωπικούς τους δαίμονες. Και οι δαίμονες νικούνται πάντοτε – βέβαια, βοηθάει κι ένα συρτάκι πότε-πότε…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s